Uit de koektrommel...

26 Mei 2010 / Dat weet ik dan ook weer.

Hoewel het afhangt van het volume waarop het gebeurt, erger ik me niet zo vaak aan mensen die mobiele telefoongesprekken voeren in het openbaar vervoer. Vaak sluit ik me ervoor af of als het juist een opvallend gesprek is, fantaseer ik de antwoorden erbij die aan de andere kant van de lijn gegeven worden. En soms, heel soms, lig ik gewoon in een deuk.

Vanavond hoorde ik een vrouw met een vriendin bellen en alle nieuwtjes werden met elkaar door genomen. Blijkbaar hebben ze een gemeenschappelijke kennis en die heeft een nieuwe hobby. De vrouw vindt het helemaal niks, want het klinkt hard maar vooral hartgrondig door de tram: "Hij is bij een accordeonclub gegaan, nou zeg ik je, een accordeonclub!!! Sorry hoor, maar dat is dus social suicide!!!" Dusssssssssssssssssss... En toen keek ze nog verontwaardigd ook, toen ik in de lach schoot! Ja, dahag...

16 November 2009 / Verhaal met onverwacht een vervolg...

Wanneer je zoals ik boven een winkelstraat woont met een drukke bushalte recht voor je deur, valt er negen van de tien keer wel iets te zien of te beleven in de straat. Ik schreef al eens over die bushalte.

Een tijd geleden zat ik tv te kijken en hoorde opeens nogal dramatische geluiden van buiten komen. Ik stond op en keek waar het vandaan kwam. Bij de bushalte stonden een jonge man en vrouw ruzie met elkaar te maken. Het ging er nogal heftig aan toe en dus bleef ik kijken of ze elkaar de hersens niet in zouden slaan. Even leek het die kant op te gaan, vooral de vrouw werd alsmaar bozer en gaf hem zelfs een duw. Maar de man ging er niet op in en liep weg. Opeens brak ze en dook huilend in elkaar op de stoep. Op het moment dat de man toen terug kwam, naast haar ging zitten, zijn armen om haar heen sloeg en haar liet uithuilen, besloot ik dat mijn waakzaamheid nu veranderde in voyeurisme en ik ging weer zitten. Niet veel later hoorde ik een bus stoppen, optrekken en het was weer rustig bij de bushalte. Behalve in mijn hoofd, want ik bleef me afvragen waar ik een stille getuige van was geweest...

 Een paar dagen later ging ik na mijn werk boodschappen doen. Voor me stond een jonge man die gebaarde naar iemand dat hij nu echt bijna aan de beurt was. Een vrouw kwam aanlopen en legde een stuk kaas op de band achter zijn spullen met het beurtbalkje ertussen. Hij pakte de kaas op en legde het bij zijn boodschappen. Zij legde het weer terug met een boze blik naar hem. Zo ging het een keer of drie heen en weer. Ik moest lachen en zei: "Joh, zo af en toe moet je zoiets lekker toelaten. Misschien wil hij mijn spullen ook even afrekenen?" Zij glimlachte een beetje zuur, hij schoot volop in de lach. Opeens draaide hij zich om en vertelde: "Ja, maar ze heeft het eergisteren uitgemaakt en nu wil ze niet dat ik betaal. Maar we hebben besloten vrienden te blijven en dus vind ik dit gewoon kunnen. Toch?"

En op dat moment begreep ik waarom ze beiden iets bekends voor me hadden en ik knalde het er gewoon uit:"Ach, jullie stonden zondagavond bij de bushalte voor mijn deur. Ik heb jullie gezien en sorry, maar ik bleef kijken omdat jullie zo boos waren en ik bang was dat het uit de hand zou lopen. En toen jij zo verdrietig werd (hierbij keek ik de vrouw aan), was ik het liefst naar beneden gerend om te vragen of ik iets voor jullie kon doen. Maar jij troostte haar meteen en dat vond ik zo mooi." Ze bleven allebei stil. Ik kleurde dieprood en vroeg me af of ik ooit zal leren om mijn mond te houden.

De vrouw keek me aan en zei toen: "Dat is toch alleen maar aardig van je en dat had best gemogen hoor..." We lachten naar elkaar, ik wenste ze die blijvende vriendschap toe en ze liepen weg. Toen ik even daarna de trappen naar de 4de etage opliep, bedacht ik dat je hart op je tong hebben niet altijd zo'n slechte eigenschap is...

30 Mei 2009 / Waarom nou toch...

Het is vrijdagavond. Ik zit in de tram naar huis. Moe van een lange en ontzettend drukke werkdag.

Voor mijn gevoel vanuit het niets hoor ik achter me, halverwege in de tram, geruzie oplaaien. We draaien ons allemaal om en zien twee reizigers in een heftige discussie met de conducteur. Niemand voorin de tram weet waar het over gaat, maar het ziet er naar uit dat het geen zinnig gesprek is. De conducteur haast zich weer naar voren, achtervolgd door het geschreeuw van de twee reizigers en overlegt met de bestuurder. De tram stopt en de bestuurder komt uit zijn hokje. Hij loopt naar achteren, zijn conducteur vragend voorin te blijven wachten.

Terwijl de bestuurder de twee reizigers aanhoort en daarna probeert te kalmeren, horen wij van de conducteur wat er gebeurde. De vrouw wilde iets gaan eten in de tram, pizza geloof ik. Ik weet dat dat tot de etenswaren behoort die je niet in het OV mag nuttigen. De twee reizigers blijkbaar niet. Toen hij ze daarop wees, liep het vrijwel direct uit de hand. Ik kijk naar zijn vertrokken gezicht en zeg dat hij niet meer met ze in discussie moet gaan, dat het echt niet in orde zal komen.

De bestuurder komt terug naar voren, het getier gaat door. De conducteur probeert zich er niets van aan te trekken. Maar ook bij mij gaan mijn nekharen overeind staan. De conducteur is een vieze, gore, piep piep (lees afgrijselijke ziekte) buitenlander die op moet piepen (lees opnieuw afgrijselijke ziekte) naar zijn eigen land enz. enz. Zijn eigen land schijnt Afghanistan te zijn. Ik kijk getroffen naar het boek dat ik aan het lezen ben: De vliegeraar van Khaled Hosseini. De conducteur protesteert opnieuw tegen hun gedrag. Ze hebben waarschijnlijk gelijk dat hij hier niet geboren en getogen is, hij spreekt geen perfect Nederlands. Maar eerlijk gezegd is dat ook alles behalve wat uit hun monden komt en ik laat het merendeel van wat ze zeggen hier maar weg...

De conducteur komt weer naar voren en zegt tegen mij: "Mevrouw ik doe wat u zegt, ik stop, want u wilt naar huis." "Dat ook, maar ik wil vooral dat u zo niet behandeld wordt."

Het is vrijdagavond en ik zit in de tram naar huis.Moe, maar nu vooral verdrietig...

5 Oktober 2008 / Bijna botsing...

Nog geen kwartier geleden gebeurd: ik loop bij mij het flatgebouw uit en blijf dicht langs de kant, onder de luifel, om maar niet nat te regenen. Ik duik dus ook linksom de bocht in en knal echt, op een milliseconde na, tegen een enorme kerel op. Ik registreer lang haar, oorbellen, zwarte kleding en een nogal woest gezicht ergens ver boven het mijne. Er zit geen woord Frans bij: "Kolere, ik schrik me de pleuris!" Nogal geïntimideerd zeg ik terug: "Ja, maar ik schrok ook hoor..." We kijken elkaar aan en hij zegt: "Wat staat er op mijn pet?" Behulpzaam zakt hij door zijn knieën en zonder na te denken, lees ik hardop de tekst voor: 'Doe effe normaal joh!' Hij grijnst naar me en beent met grote passen weg...

Iemand verbaasd dat ik nu de slappe lach heb?

5 Oktober 2008 / Kinderboekenweek, -maand, -jaar, -leven...

We zijn al bijna halverwege de Kinderboekenweek. Kinderen en boeken... Het roept bij mij zoveel associaties op... Hoe ik mezelf als guppie al leerde lezen en verdween in de boeken omdat het echte leven toen niet leuk was. Het voorlezen in de klas, terwijl je mocht tekenen. "Nog een hoofdstuk, ah toe..." Voorlezen aan mijn oppaskinderen. "Nog een hoofdstuk, ah toe..." Het zelf voorlezen in mijn stageklassen op de Pabo, terwijl ze mochten tekenen... "Nog een hoofdstuk, ah toe..." maar ook nog iets heel anders...

Het is mijn droombaan, de combinatie kinderen en boeken. Wie de film 'You've got mail' gezien heeft, weet nu wat ik bedoel: The little shop around the corner. Een kinderboekenwinkel met prachtige, handgemaakte boekenkasten en een voorleeshoek...

Het zou tegenwoordig (net als in de film) waarschijnlijk bijna onmogelijk zijn met concurrenten als bijvoorbeeld een Bol.com. In elk geval is het mijn vaste antwoord, wanneer iemand aan me vraagt wat ik zou doen, wanneer ik een enorme prijs in de loterij zou winnen.

Mijn favoriete schrijvers van vroeger: Jan Terlouw, Paul Biegel, Tonke Dragt, Guus Kuijer, Yvonne Keuls, Thea Beckman... Ik hield van "moeilijke" verhalen, hoewel ik soms pas later de dubbele bodem ('Koning van Katoren' of 'Kinderen van moeder aarde'!) of de link naar de werkelijke geschiedenis ontdekte. Eén van mijn favoriete boeken is 'Hasse Simonsdochter'. Ik huilde tranen met tuiten toen Jan van Schaffelaar van de toren sprong en Hasse alleen verder moest... Niet lang geleden heb ik het herlezen en opnieuw dacht ik: Niet doen, Jan, niet springen!

Boeken kunnen je humeur veranderen, of je beter inzicht geven in anderen. Je kunt je verliezen in een boek, of dat nu een kinder- of een grote mensenboek is. En als ik nu gewoon even mijn ogen dicht doe, wie weet, wanneer ik ze dan weer open... sta ik opeens in dat kleine winkeltje, daar om de hoek, met een boek in mijn handen. Welk boek zou jij voor willen lezen, wanneer je bij mij in de voorleeshoek zit?

Weetjijsomswieikben.jpg

29 September 2008 / Levensvraag...

Mijn lieve meisje, ze durfde niet in de rij te gaan staan voor 'moed', kwam daarentegen een keer of vier terug toen 'buikjes' werden aangemeten en bovenal, vergat op te komen dagen toen 'intelligentie' werd uitgedeeld.

Het gebeurt regelmatig dat ik thuis kom en Katrien uit haar "Help, ik hoorde de deur, dus ik ging me verstoppen-plek" tevoorschijn komt om me dan vanaf grote afstand te bekijken met een totaal verbaasde blik in haar ogen. Heb je de film 50 first dates gezien? Dan ken je Lucy en begrijp je waarom ik Dikke Doos dan zo noem. Na een minuut of 10 komt ze vaak ineens op me afgerend, is ze helemaal blij me te zien en alles is weer goed...

Pas geleden had ik bezoek en Katrien schoof, reuze opvallend in haar pogingen niet op te vallen, bijna plat op haar buik voorbij. Hilariteit alom... Een paar dagen later zat ik aan de telefoon en Katrien zat nogal oenig naar me te kijken, wat ik vertelde. Waarop mijn gesprekspartner zei: "Ik weet precies wat ze nu denkt." Ik vroeg: "Oh ja, wat dan?" Het bleef even stil en toen klonk de onsterfelijke zin: "Weet jij soms wie ik ben?"

11 Augustus 2008 / Sorry uh, fiets...

In mijn profiel staat het al: ik praat tegen voorwerpen. Dus je bent gewaarschuwd voordat je verder leest...

Vanavond had ik een afspraak bij mijn nagel-mooi-maak-vriendinnetje en om ingewikkeld gedoe daarna met de tram te voorkomen had ik bedacht om mijn fiets vanochtend alvast bij haar in de buurt te zetten, zodat ik snel naar huis kon na mijn afspraak. Vat je 'm nog? Ik liep dus vanochtend vroeg naar de berging om daar helemaal stil te vallen, want... er stond geen fiets! Gestolen? Nee, dat kon niet, de berging was netjes op slot. Blije Fiets van Lara, waar ben je dan? Ik bedacht dat ze waarschijnlijk al op de dijk stond in de berging waar ik haar wilde gaan zetten en besloot dus maar gewoon richting tram te wandelen om naar de zaak te gaan.

Halverwege mijn straat kreeg ik het opeens helemaal warm en verschoot van kleur: vorige week woensdag was ik op Blije Fiets naar de fysio gegaan en had haar daarna bij de tramhalte daar in de buurt aan een hekje vastgezet, met het plan er 's avonds op naar huis te rijden. Ooooooooooooh, bijna 6 dagen stond mijn Blije Fiets daar al, blootgesteld aan weer en wind en iedereen met fijne en minder fijne ideeën over Blije Fietsen! Wat erg!

De tram kon me niet snel genoeg komen en daarna niet snel genoeg rijden... De bocht om en daar stond ze nog, gelukkig! Ik rende er echt naar toe... niks aan de hand, helemaal heel en volle banden, geen blije kinderfietsmanden of -tassen verdwenen. Fietsend naar de dijk om haar alsnog in de berging te kunnen zetten, heb ik wel 100 keer "Uh, sorry fiets" gezegd. Dit is dus een voorbeeld van wat me gebeurt, nu ik mijn hoofd er niet helemaal meer bij heb...

P.S. Jaha, Blije Fiets staat nu veilig beneden, ik ben haar vanavond niet vergeten! Pfffft...

14 Juli 2008 / Gelukkig maar...

1.      Verwonder je zo vaak als je kunt en verbaas je over wat je vanzelfsprekend vindt maar dat helemaal niet is.

2.     Geniet van eenvoudige, goede dingen als wandelen, een appel eten, even de ogen sluiten.

3.     Wees dankbaar en waarderend voor wat dankbaarheid en waardering verdient.

4.     Zoek mensen op die een positieve houding hebben.

5.     Ontvang in alle rust complimentjes en opbouwende opmerkingen; weiger kalm maar duidelijk afbrekend commentaar.

6.     Blijf je realiseren dat jouw leven van jou is. Laat het niet door anderen leven.

7.     Gun jezelf de ruimte en tijd voor dingen die je graag doet.

8.     Zoek naar activiteiten waarbij het nuttige ook aangenaam is. Alles heeft aangename kanten.

9.     Kies er voor je gelukkig te voelen. Wacht niet op anderen of het lot om je gelukkig te maken.

10.   Lach veel, zo vaak als je zin hebt. Er zijn redenen in overvloed.

© Pauline Schakenbos

 

Deze "10 Gouden regels voor geluk" komen van een website waar ik regelmatig kom. De naam van de website vind ik al helemaal leuk: Verras jezelf. Da's belangrijk, jezelf verrassen. Je moet even door de niet zo fraaie lay-out heen prikken, maar er staan veel verschillende, grappige dingen op. Bijvoorbeeld het Orakel dat je vragen kunt stellen en de antwoorden moeten je dan weer aan het denken zetten om tot volgende vragen te kunnen komen. Via deze website heb ik ook een cursus "Een boek schrijven" per email ontvangen. Ik heb er nog steeds niets mee gedaan, maar wat niet is, kan nog komen...

Even terug naar de Geluk-regels, want die spreken me heel erg aan. Ik ben het er nooit mee eens geweest dat je geluk kunt afdwingen, je wordt ten slotte soms in situaties gemanouvreerd waar je zelf weinig invloed op kunt uitoefenen, maar die je reuze ongelukkig maken.

Ik ben er echter wel van overtuigd dat de manier waarop je met "ongeluk" omgaat, bepalend kan zijn voor je geluksgevoel. Veel mensen blijven hangen in hun verdriet of een slachtofferrol en ontnemen zichzelf de kans op (nieuw) geluk. Hoewel iedereen dingen op zijn eigen manier doet, vind ik het moeilijk om met dat soort negativiteit om te gaan.

Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd: je hoeft of misschien zelfs moet verdriet niet negeren. Ik jank zo nu en dan hier de hele tent bij elkaar...

Misschien is het in jullie ogen een rare manier om verdriet te benaderen, maar als het weer eens echt flink tegenzat, vroeg ik mezelf altijd af: Is dit het ergste dat ik tot nu toe heb meegemaakt? Bijna altijd kon ik daar nee op antwoorden. (De kans op een ja is bij mij ook niet zo groot, na de eerste 20 jaar...) En dan besloot ik voor mezelf dat ik er doorheen zou komen en dat het weer beter zou worden. Het loste niks op op zo'n moment, maar het hielp wel soms om dingen te relativeren of in perspectief te plaatsen!

Bij een medeblogger las ik dit weekend een log over de rode draad in je leven. Ik vond het een mooi verhaal met een heel persoonlijke vraag eigenlijk, waar ik het antwoord nog niet op kon geven. Maar dit is dus mijn rode draad: ik blijf proberen te genieten van geluksmomenten, klein of groot...

Zo'n 20 jaar geleden kreeg ik, op een bijzonder gelukkig moment, een kaart van iemand en die heb ik al die jaren bewaard. Op dit moment hangt ie ingelijst in de slaapkamer. Het is een gedichtje van Toon Hermans. (Ik heb voor hier alleen stiekem de hij's door ze vervangen...)

Ze zocht het geluk, het grote 'het'

Ze zocht maar vond het niet

En vele malen stonde ze met

een kluitje in het riet

Ze zocht het geluk

In het dal, aan de top

maar werd het zoeken moe

Eerst toe ze zei, 'ik geef het op'

Toen kwam het naar haar toe

Wanhopig op zoek naar geluk heeft volgens mij geen zin, maar als je ervoor openstaat en ook de kleine dingen wilt zien.... dan komt het naar je toe. Ik wens iedereen alle geluk van de wereld!

23 April 2008 / Luissssterennnnn Lara...

Het weer werd beter en dus ruilde ik de tram in voor mijn eigen, oh zo blije fiets! Jullie weten wel, mijn fiets met kindermand en kinderfietstassen en spakenballetjes in de oh zo blije kleuren. (Nu nog een blije bel...) Van de week stond ik voor een verkeerslicht te wachten omringd door net zo sportieve mensen op racefietsen en andere snelle vehikels. Eén meneer keek neerbuigend naar al mijn blije versieringen en keek daarna minachtend voor zich uit. Ik zag hem denken: Wat een muts... Moet je niet doen, bij Lara. Ik heb hem laten zien dat je op blije fietsen heel fijn vooruit kunt komen, dat je daar geen racefiets voor nodig hebt. Het duurde ik weet niet hoelang eer hij me inhaalde, zichtbaar balend. Erg grappig! Maar daar wilde ik helemaal niet over loggen... (Wat een puber kan ik toch af en toe zijn.)

Vanmiddag trok het wolkendek weer over Rotjeknor en ik maakte me zorgen of ik droog thuis zou komen. Niks aan de hand gelukkig, lekker meedeinend met de muziek op mijn telefoon (fijn, zo'n grote geheugenkaart), ging ik richting huis. Barbra Streisand werd opgevolgd door het liedje van De Freggels (Maak muziek en dans, tralala...), ik had het helemaal naar mijn zin. In die mood huppelde ik bij mij in de straat de supermarkt in en eigenlijk had ik nog geen zin om mijn oordopjes uit te doen. Al huppelend kwam ik bij de kassa. Nu zul je mij nooit betrappen op bellen of wat dan ook, terwijl een kassière mij helpt, dat vind ik echt te onbeschoft voor woorden. Nu gingen de oordopjes dus wel uit, maar blijkbaar stonden mijn oren nog niet open voor een normaal gesprek. De kassière zei: Dat is 5 euro zeventig en weet je wat deze mafkees verstond? Spaart u zegels? Dus ik zei: "Nee, dank u." Waarop zij nogal venijnig zei: "Wat nee! 5 euro 70!" Mijn uitleg vond ze niet grappig... Ik wel...

19 April 2008 / Over de Y-grecque in Februari...

Het is echt reuze fijn, dat ik vanochtend vroeg met een kop koffie in mijn hand uit mijn raam keek en een hoop bedrijvigheid bij de kerk aan de overkant zag: Joepie, een rommelmarkt! Het is nog fijner dat, toen ik eenmaal fris en fruitig naar buiten huppelde om verf te gaan halen, besloot eerst even bij die rommelmarkt te gaan kijken. Dat er gewoon nog een schat op mij stond te wachten, vind ik het allerfijnst! Voor zeven en een halve euri was ie van mij... een dekenkist die ik ga omtoveren tot een whitewash klepbankje!

Maar ik heb al meer avonturen beleefd op deze zaterdagmorgen: In de lift schrok ik me een ongeluk van een behoorlijke spin die vruchteloze pogingen deed zich aan de deur van de etage vast te klampen...

Bij de kluswinkel had ik al snel de kleur gevonden voor de bovenkant van de slaapkamermuur. De jongen die voor mij dit kleurtje moest gaan mengen, vroeg of ik hem de kleurcode van de staal wilde voorlezen. Tuurlijk! R2030- en toen kwam die: Y-grecque... 20R. Hij keek me lichtelijk verbijsterd aan en zei: "R2030 watte?" Ik nog een keer: "Y-grecque..." Complete verdwazing aan de andere kant. "Een ij zonder puntjes..." "Ooooooooooooh!" Ben ik nou echt zo ouderwets?

Maar who cares, ik heb mijn verf die ze de zonderlinge naam Februari hebben meegegeven. Ach, als ik de tint erboven had gekozen, dan had ik Zeepaardje op mijn slaapkamermuur gesmeerd! De eigenaar van de kluswinkel die me intussen verder hielp, aangezien zijn medewerker ook niet heel goed wist hoe de computer voor het mengen werkte, wist een hoop leuke weetjes over de verf te vertellen. Wat betreft de namen, hij is ervan overtuigd dat ze die bedenken onder het genot van een goed glas wijn. Wat betreft de kleuren zei hij dat ze op die manier altijd een half jaar van tevoren op de hoogte zijn van de modekleuren voor vrouwenkleding... ("Echt mevrouw, het klopt altijd!") Door dit soort dingen vind ik kleinere buurtwinkels altijd zo leuk!

Over leuk gesproken, ik kreeg net via de e-mail een mop toegestuurd: Er loopt een vrouw door het park. Opeens springt er een man uit het struikgewas tevoorschijn en hij roept: "Noem de naam van een popgroep of ik rand je aan!" Waarop de vrouw zegt: "Doe Maar". En nu ga ik lekker verder klussen...

20 Januari 2008 / Over een heks en een bezemsteel...

Wachten maakt mij over het algemeen niet uit, ik ben een geduldig mens. Beland ik in een file, dan zet ik de radio aan, zing mee of vermaak me met het (al dan niet) bewonderen van andere “gefileerden”. Toch leerde ik gisteren een andere kant van mezelf kennen. ’s Middags kwam ik erachter dat de koffiemelk op was en die beschouw ik toch echt als onmisbaar. Ik rende dus nog even naar de supermarkt en zag toen ik binnenkwam al behoorlijke rijen voor de kassa’s. Jammerrrrrr...

 Nadat ik mijn zielige pakje navulling melkpoeder (vloeibare koffiemelk koelt je koffie meteen zo af en ik giet het brouwsel graag nog in gloeiende staat naar binnen.) had gepakt, zocht ik de rijen af en zag een kassa met maar twee wachtenden. Ik liep ernaartoe en... werd bijna letterlijk van mijn sokken gereden door een mevrouw met een overvolle kar. Met een zelfvoldane glimlach eindigde ze net voor me bij de band en begon haar spullen meteen op te stapelen om haar winst vooral nog even extra duidelijk te maken. Ongelogen, na elke paar boodschappen keek ze nog eens om met dat rare lachje: Zo, ik was lekker eerst... Ik kon alleen maar rustig terugkijken en een beetje spelen met het gepaste geld dat ik al klaar had om te betalen.

Blijkbaar besefte ze zelf opeens dat het te triest was, want ik zag haar twijfelen. Maar niet genoeg om mij alsnog voor te laten gaan, dus ik wachtte en wachtte en wachtte... Nu is het bij deze supermarkt zo dat ze na de kassa zelf ongeveer 20 cm2 open hebben gelaten om gescande boodschappen neer te zetten en in te pakken en het rare mens kwam behoorlijk in de knoop met al haar spullen. En nu was het ook zo dat ik daarvoor bij de Marskramer een bezem had gekocht om de buitenboel hier flink te schrobben... Aangezien ik dus één klein boodschapje had en gepast betaalde, was ik al klaar voordat zij zelfs maar de helft had ingepakt. Ik hoop dat mijn “Oh, sorry...” een beetje gemeend klonk, toen de bezemsteel haar raakte...

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.